لینک های دسترسی

شهرک امریکایی - 'مثالی خوبی اشد مصیبت اقتصادی'


روزنامۀ نیویارک تایمز مینویسد، در حالیکه امریکائیان در مورد خرابی وضع اقتصادی در شگفت اند، شهر کوچک تولید کنندۀ فولاد پیام عجیب امیدوار کننده را میفرستد و آن اینکه ممکن نیست وضع بدتر ازین شود.

شهرک بردک در چند کیلو متری شهر بزرگ و پر جمع و جوش پتسبرگ در کرانۀ دریای منن گهیلا، ترکیبی از مغازه های مسدود، خانه های در حال انهدام و میدان های کاملاً خالیست.

ایالت پنسلوانیا آنرا از عصر ریاست جمهوری ریگن، یعنی از تقریباً ۳۰ سال قبل باینطرف، یک شهر تنگدست و مضطرب و ورشکست صنف بندی کرده است.

اکثر ساکنین شهر، شهر ترک کرده اند. نفوس شهر که در ختم جنگ جهانی دوم در تقریباً ۶۰ سال قبل، ۱۸ هزار نفر بود، به سه هزار کاهش یافته است.

بسیاری از کسانی که هنوز در شهر زندگی دارند، بیکار اند. سال گذشته درین شهر، قیم خانه ها ۵۰٪ کاهش یافت.

جان فترمن، رئیس بلدیۀ این شهر میگوید هرکس میپرسد: "پایان مصیبت در کجا واقع است؟ و من فکر میکنم ما آنرا درین شهر یافته ایم."

آقای فترمن کوشش میکند ناداری در این شهر را یک دارائی و منبع عاید آن بسازد و آنرا لابراتوار راۀ حل برای امراضی که بسراغ هر شهری خواهد رفت، میخواند.

او در سال ۲۰۰۵ بعد از انکه انتخاب شد بمصرف خود یک صفحۀ انترنتی باز کرد تا در مورد شهر بردک تبلیغات کند، البته در صورتی که چاپ عکس های عمارات در حال انهدام را بتوان تبلیغات خواند.

او انکشاف مزارع شهری را در میدان های خالی تشویق میکند که دران جوانان منطقه را استخدام میکند و از حاصل کار شان برای ساکنین شهر مواد غذائی تهیه مینماید. او یک سازمان غیر انتفاعی تاسیس کرد تا یک تعداد از ساختمان ها را نجات بدهد.

در اعصار قدیم بردک یک قدرت مشهور صنعتی بود. اندرو کارنیگی، مالک فابریکه های فولاد سازی اولین فابریکۀ فولاد سازی خود رادرین شهرک اعمار کرد که بنیاد یک امپراتوری صنعتی گردیدکه در راۀ اعمار امریکای عصری کمک کرد.

کارنیگی با پولی که انباشت در شهر بردک یک کتاب خانه ساخت، که اولین از تقریباً ۱۵۰۰ کتابخانه ایست که کارنیگی در سراسر ایالات متحده اعمار نمود.

مهاجرین آمدند در فابریکه شامل کار شدند، اتحادیۀ کارگری ساختند تا اطفال شان را قادر بسازند در آینده در فابریکه کار کنند و کتابخانه هم برای تعلیمات شان کمک کرد.

یکی از اولاد این شهر در سال ۱۹۴۱ کتابی نوشت و سرگذشت سه نسل فامیل خود را بیان کرد که چگونه از اروپای شرقی آمدند و امریکائیان کامل شدند.

امسال از روی کتاب دیگری در مورد این شهرک فلمی ساخته میشود بنام «راه»، که قسماً درین شهر فلمبرداری شده است و یک داستان خیالی در مورد امریکای بعد از یک مصیبت بزرگ را نشان میدهد.

آقای فتر من که ماهانه صرف ۱۵۰ دالر معاش دارد همچنان در محسنات شهر بردک میگوید که قیم خانه دران خیلی نازل است.

ایریک و شنن گوستافسن از شیکاگو به دعوت آقای فترمن لبیک گفتند و آمدند خانه ای را بقیمت ۴۷۵۰ دالر خریداری کردند و بزندگی آغاز نمودند.

مالک خانه هشدار داده بود که عمارت قبال زیست نیست و باید منهدم گردد. گوستافسن پول خانه را پرداخت و متوجه شد که در مشکلات عمارت مبالغه شده و بکار خود که گرفیک دیزاین است آغاز نمود. خانمش وظیفۀ عکاسی دارد.

جول رایس که اثاثیه میسازد، یک موتر فروشی را بقمیت ۷۰ هزار دالر خریداری کرد که ده فیصد ارزش یک دکان فرنیچر فروشی در شهر سابقه اش بود.

بردک برعکس سایر شهرهای فولاد سازی فابریکۀ فولاد سازی را از دست نداده است. فابریکۀ آنت هنوز هم یک هزار کارگر دارد.

اما آنها دیگر درین شهر زندگی نمیکنند و مغازه های شهر نیز عقب این کارگران بحومه های سایر شهرها نقل مکان کرده است.

کسی که به شهر متعهد است فترمن، رئیس بلدیۀ شهر است که یک فارغ التحصیل یونیورستی هارورد است و درین شهر سابقۀ زیادی هم ندارد و صرف در سال ۲۰۰۱ به آن نقل مکان کرده بود.

یکی از دست آوردهای آقای فترمن تشویق یک شرکت انرژی پاک بود تا نمایندگی در بردک باز کند. او میگوید وظیفۀ شهرها این است که شکل خود را نگه دارد و بردک شاید روزی از نقطۀ عطف بگذرد و راۀ بازگشت نداتشه باشد.

XS
SM
MD
LG