سویتا یوسفی، افسر پیشین پولیس ملی افغانستان، که پس از تسلط دوبارهٔ طالبان در ماه اگست سال ۲۰۲۱ بر افغانستان، با یگانه فرزند دخترش به پاکستان آواره شده است، از فقر شکایت دارد.
خانم یوسفی میگوید که هراس داشت که ممکن به دلیل خدمتش در دولت قبلی افغانستان، از سوی طالبان کشته شود.
او به صدای امریکا گفت: "گناه کسانی که به کشورشان خدمت میکردند چیست؟ آیا این گناه است که ما به عنوان افسر پولیس خدمت کرده ایم؟ این گناه نیست. ما برای دفاع از میهن خود تلاش کردیم. شوهرم نیز در حمله طالبان در حال خدمت به کشورمان جان باخت."
یوسفی میگوید که به خاطر دختر ۱۲ ساله اش با قبول مشکلات زیاد، زندگی کردن در پاکستان را ترجیح میدهد. او گفت: "من یک دختر دارم که نمیتواند در افغانستان به مکتب برود. من به عنوان یک زن اجازه کار ندارم. بنابراین، ما باید به اینجا میآمدیم."
سویتا به عنوان مهاجر در پاکستان با مشکلات زیادی مانند نداشتن اجازهٔ کار برای تامین مخارج خانواده و پرداخت هزینه تحصیل دخترش مواجه است.
او گفت: "همه چیز قیمت شده است. ما نمی توانیم کاری انجام دهیم. دخترم را هم نمی توانم به مکتب بفرستم. بیشتر اوقات من و دخترم گریه می کنیم چون چاره ای نداریم."
زینت بزگرمل، دختر یوسفی، آرزو دارد وکیل شود و با وضعیت رو به وخامت حقوق بشر در افغانستان مبارزه کند.
یوسفی میگوید که رویای روزی را در سر می پروراند که زنان افغان دوباره از آزادی و فرصتهای بیشتری برای کار و تحصیل برخوردار شوند.
بر اساس گزارش کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهندگان، حدود ۶۰۰ هزار افغان از ماه اگست سال ۲۰۲۱ به اینسو به پاکستان پناه برده اند. بسیاری از آنان ویزهٔ اقامت در پاکستان را دارند اما به زودی میعاد اقامت شان به پایان میرسد.