سازمان ملل متحد روز سه شنبه ۲۰ اکتوبر هشدار داد که شمار افرادی که در افغانستان با عدم مصوونیت شدید غذایی روبه‌رو اند، در جریان فصل زمستان پیش‌رو به بیش از ۱۹ میلیون نفر خواهد رسید.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانۀ سازمان ملل متحد (اوچا)گفت که بحران غذایی در افغانستان در سال ۲۰۲۷ میلیون‌ها کودک خوردسال را نیز متأثر خواهد کرد. به گفتۀ این نهاد، بیش از چهار میلیون نوزاد و کودک زیر شش سال در سال آینده به درمان سوءتغذیۀ حاد نیاز خواهند داشت.
اوچا گفت که در فاصله میان ماه‌های سپتمبر و اکتوبر، ۱۵.۹ میلیون نفر، یا نزدیک به یک‌سوم جمعیت افغانستان، با عدم مصوونیت غذایی در سطح بحرانی یا بدتر از آن روبه‌رو بودند. از این میان، ۳.۴ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار داشتند.
پیش‌بینی می‌شود که وضعیت در فصل کمبود مواد غذایی در زمستان، از ماه نوامبر تا اپریل، وخیم‌تر شود.
اولگا چروکو، سخنگوی اوچا در افغانستان، گفت: "پیش‌بینی می‌شود شمار افرادی که با عدم مصوونیت شدید غذایی روبه‌رو اند، به ۱۹.۲ میلیون نفر برسد که انتظار می‌رود پنج میلیون نفر آنان با گرسنگی در سطح اضطراری مواجه شوند؛ وضعیتی که تنها یک مرحله با قحطی فاصله دارد".
او افزود: "ما باید پیش از زمستان اقدام کنیم، نه پس از آن‌که خانواده‌ها تمام گزینه‌های خود را از دست داده باشند".
چروکو گفت که این اقدام‌ها شامل رساندن کمک‌های غذایی به افراد نیازمند، حفاظت از مواشی و وسایلی که مردم برای کسب درآمد و تأمین معیشت خود استفاده می کنند، حمایت از دهقانان پیش از پایان فرصت‌های مهم کشت و فراهم نگه‌داشتن دسترسی به خدمات اساسی صحی، تغذیه و آب می‌شود.
بر اساس تازه‌ترین ارزیابی چارچوب یکپارچۀ طبقه‌بندی مراحل مصوونیت غذایی، پیش‌بینی می‌شود که در سال آینده بیش از چهار میلیون کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله به درمان سوءتغذیۀ حاد نیاز داشته باشند.
چروکو که از کابل در یک نشست خبری در ژنیو صحبت می‌کرد، گفت: "انتظار می‌رود بیش از یک میلیون تن از این کودکان به سوءتغذیۀ حاد شدید مبتلا شوند".
او افزود: "این ارقام نشان‌دهندۀ وضعیت کودکانی است که والدین‌شان توان خرید مواد غذایی مغذی را ندارند و خانواده‌هایی که توانایی مقابله با بحران، در نتیجۀ سال‌ها درگیری، مشکلات اقتصادی، خشک‌سالی و سایر شوک‌ها، در آنان فرسوده شده است".
کاهش کمک‌های بشردوستانه
در بحبوحۀ این بحران گرسنگی، حدود یک‌سوم مراکز تغذیه در سراسر افغانستان مسدود شده یا خدمات خود را به حالت تعلیق درآورده‌اند؛ اقدامی که عمدتاً ناشی از کاهش بودجه است.
چروکو گفت: "هنگامی که این خدمات از بین بروند، پیامدهای آن می‌تواند جبران‌ناپذیر باشد، به‌ویژه برای کودکان".
از سال ۲۰۲۱، زمانی که طالبان دوباره به قدرت بازگشتند، کمک‌های بین‌المللی به افغانستان به‌شدت کاهش یافته است.
طالبان محدودیت‌های سخت‌گیرانۀ مبتنی بر برداشت خود از شریعت اسلامی را وضع کرده‌اند که شامل مجموعه‌ای از مقررات برای محدود کردن دسترسی زنان به آموزش و حضور در زندگی عمومی می‌شود.
حکومت طالبان همچنان تا حد زیادی از جامعۀ بین‌المللی منزوی مانده است؛ جامعه‌ای که اقدامات سرکوبگرانۀ این گروه را مورد انتقاد قرار می‌دهد.
سازمان ملل متحد گفته است که تا اواخر ماه اگست، کمتر از ۳۰ درصد بودجۀ مورد نیاز برای ارایۀ کمک‌های نجات‌بخش را دریافت کرده بود.
این بحران بشردوستانه در پی چندین رویداد طبیعی و بازگشت اجباری میلیون‌ها افغان از ایران و پاکستان از سال ۲۰۲۳ به این‌سو، وخیم‌تر شده است.
چروکو گفت که کمک‌های بشردوستانه می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد، اما نمی‌تواند برای همیشه جایگزین فرصت‌های اقتصادی و خدمات عمومی شود که در دسترس مردم نیستند.
او تأکید کرد که بحران غذایی در افغانستان تنها به موجود بودن یا نبودن مواد غذایی مربوط نمی‌شود، بلکه توانایی مردم برای دسترسی به مواد غذایی و خرید آن را نیز در بر می‌گیرد.
به گفتۀ او، بارندگی بهتر و افزایش تولیدات زراعتی در سال جاری به بهبود وضعیت کمک کرده است؛ اما یک حاصل خوب زراعتی نمی‌تواند خسارات ناشی از چندین سال خشک‌سالی را جبران کند.
گروه