یک خبرنگار سویدنی که سال های درازی در افغانستان سپری کرده، اوضاع کنونی در افغانستان را "وحشتناک" توصیف کرده اما گفت که این کشور دارای فرهنگ و سنت های ارزشمندی است و در قلب او جا دارد.
نینا هیلمگرین، نویسنده و خبرنگار سویدنی، همواره به دو سوی جبهه جنگ مقاومت نخست و طالبان رفت و آمد کرده بود و از دو سوی جنگ اطلاع رسانی می کرد و با مقامات هر دو طرف گفتوگو میکرد. هلیمگرین میگوید که چگونگی روزهای تیرهٔ مردم به ویژه زنان در آن هنگام او را اذیت میکرد و اکنون هم اذیت میکند.
او گفت: "اگر طالبان از مردم نمایندگی میکنند، باید به حقوق بشر، به تاریخ و فرهنگ مردم افغانستان حرمت بگذارند. چرا مردم را باید با اسلحه در اداره داشته باشند؟ این خشونت، جنگ و اسارت است. طالبان نه نمایندگان افغانستان استند و نه از فرهنگ این کشور نمایندگی میکنند."
از زشتیهای نبردها و فقر تا زیبایی های فرهنگی و سنتی و طبعیت افغانستان ثبت کتاب های این خبرنگار سویدنی شده است.
بگفتهٔ هیلمگرین، عادلانه نیست که تنها نگاه منفی به افغانستان داشت: "مردمان افغانستان خشن نیستند بلکه آنان مهربان و با قلب های بزرگ هستند. به بیشتر بخش های افغانستان سفر کرده ام. پس از سقوط حکومت طالبان، برای تعطیلات به افغانستان رفتم و در چندین محفل عروسی شرکت کردم."
دیدار با ملاعمر
هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ملا عمر رهبر پیشین طالبان، با خبرنگاران دیده باشد. نینا هیلم گرین اما این فرصت را داشت که باری در قندهار با ملا عمر ببیند. گفتوگویی نداشته اند و در سوی دیگر جبهه در شمال افغانستان بارها با احمد شاه مسعود، فرمانده مقاومت دیدار و گفتوگوهایی داشته است. و این خبرنگار سویدنی نبرد احمد شاه مسعود را جنگ برای آزادی افغانستان میداند.
خانم هیلمگرین گفت: "در شفاخانهٔ چینیها در قندهار ملا عمر را دیدم که با دو محافظ مسلح بدرقه میشد. با سلاح داخل آمدند. داکتر سویدنی صدا زد که موهای سرت را بپوشان! ملا عمر همانند دیگر مردان افغانستان جذاب بود، اما از یک چشم آسیب دیده. از فاصله نزدیک دیدیم؛ اما گفتوگو نکردم چون نخواستم که جان دوستان و همکارانم را در افغانستان با خطر مواجه بسازم؛ گفتوگوی ما این خطر را به بار می آورد."
زیبایی های فرهنگی و سنتی افغانستان در دو کتاب "افغانستان: هیچ مشکلی نیست و افغانستان در برابر چشمان نینا" به خوبی واژه نگاری شده است.
این خبرنگار سویدنی، دوستان زیادی در افغانستان به ویژه در میان زنان دارد.
او گفت: "بارها سخاوتمندی مردم افغانستان را متوجه شده ام. این برای شان مهم نیست که شما کی و از کجا استید. همیشه مهمان نواز استند. روزانه با بسیاری از مردم در تماس هستم. افغانستان در قلب من جای خاص دارد و یک بخش مهمی از زندگی من است. آرزو دارم که بتوانم به افغانستان بروم و با دوستانم دوباره بر سر میز غذا بنشینیم و باهم وقت مان را بگذرانیم و از مناظر زیبای افغانستان کیف ببریم."
خانم گرین از وضعیت زنان در این کشور اظهار تاسف کرد: "وقتی به شماری از خواهرانم فکر می کنم، کسانی که حقوق انسانی شان گرفته شده، وحشتناک است. آنان به کار رفته نمی توانند، به خرید رفته نمی توانند و نزد داکتر رفته نمی توانند.
۲۶ سال پس از ماموریت خبرنگاری از افغانستان، هنوز تحفه هایی را نزدش دارد که از این کشور به یادگار گرفته بود. برخی از این ها اما برایش نماد اسارت، نقض حقوق و آزادی های زنان استند، اما هرچه استند میگوید تا زنده است آنرا باخودش نگه میدارد.