صندوق وجهی سازمان ملل متحد برای کودکان (یونیسف) میگوید که تقریبا یک نفر از هر سه نفر در افغانستان، نمی تواند به آب پاک آشامیدنی کافی دسترسی پیدا کند.
یونیسف در پستی در شبکه اجتماعی ایکس نگاشته است که این نهاد توانسته است که در سال ۲۰۲۵ به "۲.۱ میلیون" نفر در افغانستان، آب پاک آشامیدنی فراهم کند.
در همین حال، کمیته بینالمللی صلیب سرخ به مناسب "روز بینالمللی آب" که با ۲۲ مارچ مصادف است، هشدار داده است که "دسترسی، توان تامین و مدیریت آب در افغانستان دشوارتر" میشود.
این نهاد با نشر مقالهای گفته است که در مناطق روستایی، بحرانهای طولانیمدت و درگیریهای گذشته که با خشکسالی، کاهش بارندگی، رشد سریع جمعیت، روند بازگشت مهاجران افغان از کشورهای همسایه و کاهش سطح آبهای زیرزمینی، همراه بوده است، سیستمهای آبی سنتی مانند چاهها و کاریزها را تحت فشار قرار داده است.
کمیته صلیب سرخ میگوید که خانوادهها اغلب برای تامین نیازهای اساسی خود به آبهای سطحی ناپاک متکی شده اند و یا مسافتهای طولانی را (برای دست یافتن به آب پاک) طی میکنند که در این راستا، زنان و کودکان سنگینترین بار را به دوش میکشند.
در مقالهای صلیب سرخ آمده است که مراکز شهری مانند کابل، مزارشریف و قندهار نیز با فشارهای مشابهی روبرو اند.
بنیاد غیر انتفاعی مرسی کورپس (Mercy Corps) سال گذشته با نشر یک گزارش گفته بود که سطح آبهای زیرزمینی در طول یک دهۀ گذشته، در کابل تا ۳۰ متر کاهش یافته است.
براساس یافته های گزارش مرسی گورپس، نزدیک به نیمی از چاههای آب در شهر کابل، که منبع اصلی آب آشامیدنی برای شهروندان این شهر است، خشک شده است. طبق یافته های این بنیاد، اگر این روند ادامه یابد، تمام منابع آبی در شهر کابل تا سال ۲۰۳۰ خشک خواهد شد که میتواند یک تهدید جدی به هفت میلیون ساکن این شهر تلقی شود.
متخصصین امور زمین شناسی، خشکسالیهای دوامدار، ضایع شدن آب های باران و برف، نبود برنامههای منظم جهت بلندبردن سطح آبهای زیرزمینی، حفر بی رویۀ چاههای عمیق و کثرت نفوس در شهرهای بزرگ افغانستان را از دلایل عمدۀ پایین آمدن سطح آب و ذخایر زمینی در این کشور، عنوان می کنند.
کمیته بینالمللی صلیب سرخ نگاشته است که برای بهبود این وضعیت، بر ضرورت برای سرمایهگذاری هماهنگ در زیرساختهای آب، آبیاری کارآمد، حفاظت از منابع آب و مدیریتهای محلی مبتنی بر مشارکت مردم تاکید کرده است.