کارل بوشبی، جهانگرد بریتانیایی که ۲۸ سال پیش سفر خود را از جنوب کشور چیلی آغاز کرد تا پای پیاده به زادگاهش در بریتانیا بازگردد، اکنون پس از پیمودن بیش از ۵۰هزار کیلومتر و عبور از ۲۹ کشور، در آستانه پایان یکی از طولانی‌ترین ماجراجویی‌های جهان قرار دارد.
این جهانگرد ۵۷ ساله پس از آب‌بازی در کانال مانش، برای نخستین‌بار در نزدیک به سه دهۀ گذشته وارد خاک بریتانیا شده و امیدوار است تا اول نومبر سال روان به خانۀ مادرش در شهر هال در شمال انگلستان برسد.
بوشبی که پیش از این عضو قوای هوایی بریتانیا بود، در ۲۹ سالگی تصمیم گرفت جهان را با پای پیاده بپیماید. او سفر خود را در اول نومبر ۱۹۹۸ از شهر پونتا آرناس در جنوب چیلی آغاز کرد و در ابتدا تصور می‌کرد که مسیر ۵۸ هزار کیلومتری مورد نظرش را در ۱۲ سال به پایان خواهد رساند.
او از همان آغاز برای خود دو شرط تعیین کرد: برای پیشروی در مسیر از هیچ وسیلۀ نقلیه‌ای استفاده نکند و تا زمانی که با پای پیاده به انگلستان نرسیده، به خانه باز نگردد.
طرح این سفر از یک کارت تولد پدرش شکل گرفت، کارتی که در آن ماجرای گفتگوی دو عضو نیروهای ویژه بریتانیا درباره امکان پیاده‌روی از لندن تا نیویارک از مسیر تنگۀ برینگ روایت شده بود. بوشبی تصمیم گرفت این طرح را عملی کند، اما مسیر طولانی‌تر از آنچه را تصور شده بود، در پیش گرفت.
او در این سفر از مناطق خطرناک و دشواری عبور کرده است. بوشبی پس از پیمودن امریکای جنوبی، در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ از جنگل‌های انبوه "دارین" در سرحد پانامه و کولمبیا گذشت؛ منطقه‌ای بدون جاده که در آن زمان شاهد درگیری میان شورشیان، نیروهای دولتی، گروه‌های شبه‌نظامی و قاچاقچیان مواد مخدر بود.
یکی از دشوارترین مراحل سفر او در سال ۲۰۰۶ رقم خورد، زمانی که تنگۀ برینگ میان الاسکا و روسیه را از روی یخ پیمود. عبور از این مسیر ۵۸ مایلی، در سرمای شدید و میان توده‌های یخ متحرک، ۱۴ روز طول کشید. بوشبی می‌گوید که هنگام خواب، صدای شکستن یخ‌ها را در تاریکی می‌شنید و هر لحظه با خطر روبه‌رو بود.
اما خطرهای طبیعی تنها موانع این سفر نبودند. بحران مالی سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ باعث شد او حمایت مالی خود را از دست بدهد. روسیه نیز در سال ۲۰۱۲ درخواست ویزه او را رد کرد و مشکلات سیاسی و محدودیت‌های مرزی بارها ادامه سفرش را به تاخیر انداخت.
بوشبی پس از عبور از سایبریا و بخش‌هایی از آسیا، در سال ۲۰۲۴ به دلیل بسته‌بودن مسیرهای زمینی به اروپا، ناچار شد بحیره کسپین را با آب بازی پشت سر بگذارد؛ مسیری حدود ۳۰۰ کیلومتری که عبور از آن ۳۱ روز طول کشید. او در سال ۲۰۲۵ به اروپا رسید و در نومبر همان سال از هنگری نیز عبور کرد.
آخرین مانع بزرگ سفر او کانال مانش بود. بوشبی پس از آنکه اجازه عبور پیاده از تونل مانش را دریافت نکرد، تصمیم گرفت این مسیر آبی را نیز با آب‌بازی طی کند. او سرانجام در پنجم اکتوبر ۲۰۲۶، پس از سه روز تلاش و حدود ۲۰ ساعت آب‌بازی ، به سواحل بریتانیا رسید.
با این حال، رسیدن به خاک بریتانیا به معنای پایان سفر نبود. هنگام ورود به این کشور، حدود ۴۰۰ کیلومتر دیگر تا خانه مادرش در شهر هال فاصله داشت؛ مسیری که باید آن را نیز با پای پیاده طی کند.
این جهانگرد در ماه سپتمبر، زمانی که به بلجیم رسیده بود، به رسانه ها گفته بود که زمان پایان‌دادن به این سفر فرا رسیده و نمی‌خواهد ماجراجویی‌اش بیش از این ادامه یابد.
این سفر طولانی برای زندگی خانوادگی او نیز پیامدهای داشته است. بوشبی در ۲۸ سال گذشته تنها چند بار مادر و پسرش را دیده و هنوز با نواسه‌اش ملاقات نکرده است.
او می‌گوید که تحقق آرزوهای بزرگ گاهی برای نزدیک‌ترین اعضای خانواده نیز هزینه دارد. به باور او، سفرهای ماجراجویانه نباید بیش از حد طولانی شوند، زیرا دوری چندین‌ساله می‌تواند روابط خانوادگی را عمیقاً تحت تاثیر قرار دهد.