بر اساس اسناد جدید سازمان بین المللی مهاجرت(IOM) ، در سال ۲۰۲۵ حداقل ۷۶۶۷ نفر در مسیرهای مهاجرتی در سراسر جهان جان خود را از دست دادهاند یا مفقود شده اند.
این ارقام نشان دهنده ای ادامه ای بحران جهانی است که مردم در حال مهاجرت با آن مواجه استند. سازمان بینالمللی مهاجرت خواستار ازبین بردن شبکههای قاچاق انسان است که از مهاجران سوءاستفاده می کنند و جان انسانها را به خطر می اندازند.
قارۀ آسیا و مسیر شرقی - از شاخ افریقا تا به یمن و کشورهای خلیج فارس - سال مرگبار دیگری را برای افراد در حال مهاجرت رقم زده اند.
بیش از ۳۰۰۰ مرگ و میر در جریان مهاجرت در آسیا ثبت شده است که سال ۲۰۲۵ را برای سومین سال متوالی به مرگبارترین سال ثبت شده برای مهاجران در این مسیر تبدیل می کند. این این روند ناشی از جان باختن افغان های در حال فرار از افغانستان می باشد که براساس گزارش ها ۱۵۴۰ نفر جان خود را در مسیر مهاجرت از دست داده اند.
ایمی پوپ، رییس اداره مهاجرت ملل متحد ، گفت: "ادامه ای تلفات در مسیرهای مهاجرت، یک شکست جهانی است که نمی توانیم آن را به عنوان امری عادی بپذیریم. این مرگها اجتناب ناپذیر نیستند. وقتی مسیرهای امن از دسترس خارج می شوند، مردم مجبور به انجام سفرهای خطرناک و افتادن در دام قاچاقچیان انسان می شوند. ما باید همین حالا برای گسترش مسیرهای امن و منظم اقدام کنیم و اطمینان حاصل کنیم که به افراد نیازمند، صرف نظر از وضعیت شان، دسترسی و از آنان محافظت صورت می گیرد."
اگرچه این کاهش کمتر از تقریباً ۹۲۰۰ مرگ ثبت شده در سال ۲۰۲۴ است، اما نشان دهنده کاهش تعداد افرادی است که مسیرهای مهاجرت خطرناک، به ویژه در قاره امریکا، را امتحان می کنند، اما همچنین به دلیل دسترسی محدود به اطلاعات و محدودیتهای بودجه برای فعالان بشری است که مرگ مهاجران را در مسیرهای کلیدی ثبت می کنند.
سازمان بینالمللی مهاجرت (IOM) خواستار بودجه فوری برای تقویت جمعآوری سوابق به منظور هدایت بهتر سیستم بشری در پروسه نجات است.
عبور از مسیر آبی نیز جزو مرگبارترین مسیرها بوده است. در سال ۲۰۲۵، حداقل ۲۱۸۵ نفر در بحیره مدیترانه جان باختند یا مفقود شدند، در حالی که مرگ ۱۲۱۴ نفر در مسیر غرب افریقا - اقیانوس اطلس به سمت جزایر قناری ثبت گردید.
با وجود کاهش سالانه، تلفات واقعی احتمالاً بیشتر است، زیرا حداقل ۱۵۰۰ نفر دیگر در مسیر آبی مفقود گزارش شده اند، اما به دلیل دسترسی محدود به اطلاعات جستجو و نجات، نمی توان آن را تأیید کرد.
اگرچه شواهد مربوط به این "غرق شدن های نامرئی کشتی" کمتر موجود است، اما حداقل ۲۷۰ بقایای انسانی در سال ۲۰۲۵ در سواحل مدیترانه به ساحل آورده شد و سه کشتی حامل بقایای ۴۲ نفر بعداً پس از تلاش برای عبور از جزایر قناری در حالی پیدا شد که به سمت برازیل و کارایب در حرکت بودند.
محدودیت فزاینده اطلاعات جستجو و نجات در مسیرهای آبی به اروپا به این معنی است که تعداد بسیار بالایی از موارد قابل تایید نیست .
این روند نگران کننده تا سال ۲۰۲۶ ادامه دارد. مدیترانه در دو ماه اول سال ۲۰۲۶ شاهد تعداد بی سابقه ای از مرگ مهاجران است، به طوری که تا ۲۴ فبروری ۶۰۶ مورد مرگ مهاجران ثبت شده است.
در همین مدت، ورود به ایتالیا از ۶۳۵۸ به ۲۴۶۵ نفر کاهش یافته است که (کاهش ۶۱ درصدی) را نشان می دهد.
با این حال، گزارشهایی مبنی بر مفقود شدن صدها نفر دیگر در بحر وجود دارد که هنوز قابل تأیید نیست . تنها در دو هفته گذشته، ۲۳ بقایای انسانی در سواحل جنوبی ایتالیا و لیبیا پیدا شده است.
در قاره امریکا، ۴۰۹ مورد مرگ و میر در سال ۲۰۲۵ ثبت شده است که کمترین میزان سالانه از زمان شروع جمعآوری اطلاعات توسط سازمان بینالمللی مهاجرت در سال ۲۰۱۴ است.
این احتمالاً به دلیل کاهش تعداد افرادی است که از مسیرهای خطرناک و نامنظم، مانند عبور از جنگل دارین یا مرز ایالات متحده و مکسیکو، استفاده می کنند. با این حال، تأخیر در گزارش دهی از سوی مقام ها به این معنی است که آمار سال ۲۰۲۵ در قاره امریکا احتمالاً تا اواسط سال ۲۰۲۶ نهایی نخواهد شد.
مسیر شرقی نیز شاهد افزایش قابل توجهی بود و ۹۲۲ مرگ و میر ثبت شد، در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۴، ۵۵۸ مورد بود.
تقریباً تمام کسانی که در سال ۲۰۲۵ در این مسیر جان باختند، اهل ایتوپیا بودند و بسیاری از آنها در سه حادثه ای غرق شدن کشتی که هر کدام بیش از ۱۸۰ کشته بر جای گذاشت، جان خود را از دست دادند.
تداوم این مرگها نشان دهنده گسترش روزافزون شبکههای قاچاق و قاچاق مهاجران است که همچنان از مردم در مسیرهای مهاجرت سوءاستفاده می کنند و آنان را در معرض خشونت، سوءاستفاده و سفرهای تهدید کننده زندگی قرار می دهند.
حکومتها و شرکا باید فوراً عملیات هماهنگ جستجو و نجات را برای جلوگیری از تلفات بیشتر افزایش دهند، همکاریهای بینالمللی را برای از بین بردن شبکههای جنایی تقویت کنند و مسیرهای مهاجرت امن و منظم را گسترش دهند تا مردم مجبور به تسلیم شدن در دام قاچاقچیان نشوند.
نجات جان انسانها در ابحار و در امتداد مسیرهای زمینی باید یک مسوولیت مشترک جهانی باقی بماند، مسوولیتی که نیازمند اراده سیاسی پایدار، منابع و سیاستهای حفاظت محور است تا مهاجرت امن تر، منظم تر و انسانی تر تضمین شود.