سازمان ملل متحد هشدار داده است که با فرارسیدن زمستان، شمار افراد مواجه با عدم مصوونیت شدید غذایی در افغانستان به ۱۹.۲ میلیون نفر خواهد رسید؛ از این میان، پنج میلیون نفر با گرسنگی در سطح اضطراری روبه‌رو خواهند شد، وضعیتی که به گفتۀ این سازمان، تنها «یک گام با قحطی فاصله دارد».
این هشدار در حالی مطرح می‌شود که کاهش بودجۀ کمک‌های بشردوستانه، خدمات درمان سوءتغذیه را محدود کرده و میلیون‌ها کودک در افغانستان به این خدمات نیاز خواهند داشت.
اولگا چروکو، سخنگوی دفتر هماهنگی امور بشردوستانۀ سازمان ملل متحد، اوچا، در افغانستان، روز سه‌شنبه ۲۰ اکتوبر، در نشست خبری با خبرنگاران در ژنیو گفت که در ماه‌های سپتمبر و اکتوبر سال روان، ۱۵.۹ میلیون نفر در افغانستان با عدم مصوونیت غذایی در سطح بحرانی یا بدتر از آن روبه‌رو بوده‌اند. از این میان، ۳.۴ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار داشته‌اند.
بر اساس این ارزیابی، بحران در فصل کمبود مواد غذایی، از نومبر ۲۰۲۶ تا اپریل ۲۰۲۷، شدیدتر خواهد شد.
چروکو گفت: «پیش‌بینی می‌شود شمار افرادی که با عدم مصوونیت شدید غذایی روبه‌رو اند، به ۱۹.۲ میلیون نفر برسد که از این میان، انتظار می‌رود پنج میلیون نفر با گرسنگی در سطح اضطراری مواجه شوند. این وضعیت تنها یک گام با قحطی فاصله دارد.»
به گفتۀ سازمان ملل متحد، بحران غذایی افغانستان تنها به موجودیت مواد خوراکی در بازارها مربوط نمی‌شود؛ میلیون‌ها خانواده توانایی خرید غذای کافی و مغذی را ندارند.
با آن‌که بارندگی بهتر و افزایش حاصلات زراعتی در سال روان به بهبود وضعیت در برخی مناطق کمک کرده است، سال‌ها جنگ، خشک‌سالی، مشکلات اقتصادی و کمبود فرصت‌های کاری، توان خانواده‌ها را برای مقابله با بحران‌های تازه کاهش داده است.
کودکان از آسیب‌پذیرترین افراد در برابر این بحران اند. سازمان ملل متحد پیش‌بینی می‌کند که در سال ۲۰۲۷، بیش از چهار میلیون کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله در افغانستان به درمان سوءتغذیۀ حاد نیاز خواهند داشت. انتظار می‌رود بیش از یک میلیون تن از این کودکان به سوءتغذیۀ حاد شدید مبتلا شوند.
با وجود افزایش نیازها، حدود یک‌سوم مراکز خدمات تغذیه در سراسر افغانستان، عمدتاً به دلیل کاهش بودجه، مسدود شده یا خدمات خود را به حالت تعلیق درآورده‌اند. اوچا هشدار می‌دهد که از دست‌رفتن این خدمات می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری، به‌ویژه برای کودکان، داشته باشد.
چروکو همچنان گفت که محرومیت زنان و دختران از آموزش و کار، توان خانواده‌ها برای مقابله با بحران را ضعیف‌تر می‌سازد. به گفتۀ او، جلوگیری از کار زنان، خانواده‌ها را از درآمد و خدمات اساسی را از کارکنان مسلکی محروم می‌کند و بر سلامت و تغذیۀ کودکان نیز تأثیر می‌گذارد.
او بر اقدام فوری پیش از فرارسیدن زمستان تأکید کرد و گفت: «ما باید پیش از زمستان اقدام کنیم، نه پس از آن‌که خانواده‌ها تمام گزینه‌های خود را از دست داده باشند.»
سازمان ملل متحد خواستار رساندن کمک‌های غذایی به نیازمندان، حمایت از دهقانان پیش از پایان فرصت کشت، حفاظت از مواشی و منابع معیشتی و حفظ دسترسی مردم به خدمات اساسی صحی، تغذیه و آب شده است.
به گفتۀ این سازمان، کمک‌های اضطراری می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد، اما نمی‌تواند برای همیشه جایگزین فرصت‌های اقتصادی و خدمات عمومی شود. کاهش پایدار گرسنگی در افغانستان، به سرمایه‌گذاری در زراعت، ایجاد فرصت‌های کاری و تقویت خدمات اساسی نیاز دارد.