ایتلاف حاکم ترکیه روز چهارشنبه (پنجم اگست)، پیشنویس قانونی را به پارلمان ارایه کرد که هدف آن پیشبرد روند صلح با حزب کارگران کردستان است.
بر اساس این طرح، بسیاری از اعضای پیشین این گروه از پیگرد قضایی مصوون خواهند شد و اجرای احکام زندان برخی دیگر نیز به حالت تعلیق درمیآید.
این پیشنویس گامی مهم در مسیر پایان دادن به شورشی است که از سال ۱۹۸۴ تاکنون بیش از ۴۰ هزار کشته بر جای گذاشته، شکافهای عمیقی در داخل ترکیه ایجاد کرده و به خشونت در عراق و سوریه نیز دامن زده است.
هدف این طرح، پایان دادن به درگیری چند دههای از طریق فراهم کردن زمینه بازگشت احتمالی هزاران عضو پیشین گروه (پی کی کی ) و غیرنظامیان از مخفیگاههای این گروه در شمال عراق به ترکیه است.
این لایحه از حمایت اکثریت نمایندگان برخوردار است و انتظار میرود تا پایان هفته جاری در پارلمان تصویب شود، هرچند نظرسنجیها نشان میدهد بخشی از افکار عمومی نسبت به دستیابی به صلحی پایدار تردید دارند.
بر اساس این طرح، شورای امنیت ملی ترکیه روند خلع سلاح (پی کی کی) را تأیید خواهد کرد و کمیتهای متشکل از معاون رییس جمهور، شماری از وزیران و رییس اداره استخبارات ملی ترکیه، بر روند تسلیم شدن نیروهای این گروه و خلع سلاح آنان نظارت خواهد داشت.
مطابق متن پیشنویس، اجرای احکام زندان افرادی که به عضویت یا همکاری با پی کی کی محکوم شدهاند، به حالت تعلیق درمیآید. همچنین اعضایی که در قتل یا جرایم مشابه دست نداشته باشند و حداکثر تا شش ماه پس از تأیید انحلال پی کی کی به ترکیه بازگردند، از حمایت قانونی برخوردار خواهند شد.
در مقابل، مقامهای پی کی کی که به جرایم سنگین، از جمله رهبری یک سازمان تروریستی یا حبس ابد مشدد پیش از سال ۲۰۰۵ محکوم شدهاند، از این امتیازات بهرهمند نخواهند شد.
بر این اساس، عبدالله اوجالان، رهبر (پی کی کی) که از سال ۱۹۹۹ دوران حبس ابد مشدد را سپری میکند، همچنان در زندان خواهد ماند. او سال گذشته از (پی کی کی) خواست سلاح خود را زمین بگذارد و منحل شود و این گروه نیز با این درخواست موافقت کرد.
حزب عدالت و توسعه به رهبری رجب طیب اردوغان، حزب حرکت ملی (MHP) و حزب طرفدار کردها (DEM) از این لایحه با عنوان "همبستگی ملی و همگرایی اجتماعی" حمایت کردهاند.
حزب کارگران کردستان (پی کی کی) از سوی ترکیه، ایالات متحده و اتحادیه اروپا یک سازمان تروریستی شناخته میشود.
این گروه از سال ۱۹۸۴ مبارزۀ مسلحانۀ خود را آغاز کرد و در ابتدا به دنبال تشکیل یک کشور مستقل کردی در جنوبشرق ترکیه بود، اما بعدها خواستههای خود را بر خودمختاری و حقوق سیاسی کردها متمرکز کرد.