یک نهاد مستقل نظارت دسترسی به انترنت، اعلام کرد که نبود انترنت در ایران وارد شصت وهشتمین روز شده است.
به گفته نتبلاکس، نهاد مستقل نظارت دسترسی به انترنت، نبود انترنت در ایران وارد شصت وهشتمین روز شده و مدت اختلال از مرز ۱۶۰۷ ساعت گذشته است.
به گفته این نهاد، عموم مردم ایران از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون حدود ۷۰ درصد این سال را بدون دسترسی عادی به انترنت جهانی سپری کردهاند و برخی کاربران گزارش دادهاند که از آغاز نخستین خاموشی دیجیتل در ماه جنوری، ارتباط پایداری با شبکه جهانی اینترنت نداشتهاند.
به گفته نت بلاکس، قطع انترنت در این مدت به اقتصاد ایران حدود ۵ میلیارد دالر خساره وارد کرده است. این نهاد میگوید که قطع انترنت به مخابرات، شفافیت و دسترسی به معلومات در داخل ایران به شدت ضربه زده است.
این درحالیست که مقام های حکومت ایران به جای اعلام یک زمان مشخص برای دست یابی مجدد به انترنت، پیامهای متناقضی به مردم ارایه میدهند.
وزیر داخله ایران گفته است که احتمال رفع محدودیت برانترنت طی ۴۰ تا ۹۰ روز آینده محتمل است اما تحقق آن به روند گفتگوها با امریکا و شرایط امنیتی بستگی دارد. او همچنین گفته در وضعیت امنیتی، تصمیمگیری از سطح وزارتخانهها فراتر میرود و در شورای عالی امنیت ملی انجام میشود.
وزارت تحصیلات عالی ایران از دسترسی محدود به انترنت برای دانشگاهها خبر داده است. معاون این وزارت گفته پس از بسته شدن کامل دسترسیها به دلیل شرایط جنگی، وزارت تحصیلات عالی درخواست بازگشایی انترنت برای دانشگاهها را مطرح کرد و اکنون برای بخش قابل توجهی از استادان، دسترسی به انترنت میسر شده است.
منتقدان حکومت ایران میگویند تناقض اصلی در این است که حکومت از یک سو میپذیرد که دانشگاه، پژوهش، کسبوکار و اقتصاد بدون دسترسی به انترنت جهانی فلج میشوند؛ از سوی دیگر، به جای بازگرداندن دسترسی عمومی، انترنت را مرحلهبهمرحله، فهرستی و سهمیهای باز میکند.
منتقدان بر این باورند نتیجه این رویکرد حکومت، فراهم کردن دسترسی به انترنت نه، بلکه عادیسازی انترنت طبقاتی است؛ دسترسی برای گروههای قابلکنترول، بلاتکلیفی برای مردم، و ترس دایمی برای کسبوکارهایی که نمیدانند فردا دوباره به جهان وصل خواهند بود یا نه.
گروه