سخنرانی سالانۀ روسای جمهور ایالات متحده در کانگرس، ریشه در قانون اساسی این کشور دارد که جورج واشنگتن، نخستین رییس جمهور ایالات متحده با ایراد این خطابه در سال ۱۷۹۰ آغازگر آن است.
در مادۀ دوم، بخش سوم قانون اساسی ایالات متحده آمده است که رییس جمهور "هر از گاهی اطلاعاتی از وضعیت کشور را به کانگرس ارایه میکند و اقداماتی را که ضروری و مناسب تشخیص کند، برای غور آنان سفارش میکند".
برای رییس جمهور واشنگتن، این به معنای ایراد یک سخنرانی شفاهی در هر سال ریاست جمهوریاش بود، رویهای که جانشین او، جان آدامز، نیز از آن پیروی کرد.
با انتقال و جابجایی مقر کانگرس، سخنرانیها نیز از نیویارک تا فیلادلفیا و در نهایت به واشنگتن دی سی، در ساختمان کانگرس که به تازگی در سال ۱۸۰۰ افتتاح شده بود، منتقل شدند.
در بیشتر تاریخ ایالات متحده، این سخنرانی به عنوان پیام سالانه رییس جمهور به کانگرس شناخته میشد و در سال ۱۹۴۷ رسماً به عنوان خطابۀ سالانۀ رییس جمهور به ملت شناخته شد.
خطابۀ رییس جمهور ایالات متحده به ملت امریکا در عصر کنونی، یک رویداد تلویزیونی در سطح کشور است، جاییکه رییس جمهور در برابر اعضای هر دو مجلس نمایندگان و مجلس سنای کانگرس ایالات متحده، در مقر کانگرس سخنرانی میکند. حضار در این رویداد، شامل اعضای کابینۀ رییس جمهور، قضات محکمۀ عالی، هیات دپلوماتیک و مهمانان دعوتشده اند. هنگام سخنرانی، رییس مجلس نمایندگان و معاون رییس جمهور پشت سر رییسجمهور مینشینند.
در حالیکه سخنرانیها به گونۀ خطابۀ شفاهی آغاز شد و امروز نیز به همین منوال ایراد میشود، اما برای بیش از ۱۰۰ سال است که روسای جمهور آخرین اطلاعات شان را در مورد کشور به گونۀ کتبی به کانگرس ارسال میکنند.
تامس جفرسن، سومین رییس جمهور ایالات متحده، دلیل خود را برای تغییر به گزارش کتبی در یادداشتی به رهبران کانگرس در سال ۱۸۰۱ توضیح داد.
جفرسن گفت: "در انجام این کار، توجه اصلی من به راحتی قوۀ مقننه، به صرفه جویی در وقت آنان، به رهانیدن آنان از شرمساری ناشی از پاسخ های فوری در مورد موضوعاتی که هنوز به طور کامل در اختیارشان قرار نگرفته است، و به مزایایی که از این طریق برای امور عامه حاصل میشود، بوده است".
وودرو ویلسن، رییس جمهور پیشین ایالات متحده، در سال ۱۹۱۳ دوباره به خطابۀ شفاهی برگشت و این رویه کم و بیش از زمان رییس جمهور فرانکلین روزولت در سال ۱۹۳۴ به یک معیار مبدل شد.
آخرین رییس جمهوری که پیام سالانۀ خود را به کانگرس به گونۀ کتبی فرستاد، جیمی کارتر بود که در سال ۱۹۸۱ و چند روز پیش از پایان تصدی ریاست جمهوری خود چنین کرد.
دو رهبر ایالات متحده – جیمز گارفیلد و ویلیم هنری هریسن – پیش از ایراد خطابۀ سالانۀ شان به قانون گذاران امریکایی در گذشتند.
سخنرانی سال ۱۹۲۳ رییس جمهور کلوین کولیج، نخستین سخنرانی بود که از رادیو پخش شد. سخنرانی رییس جمهور هری ترومن در سال ۱۹۴۷ نخستین سخنرانی بود که از تلویزیون پخش شد و در سال ۲۰۰۲، خطابۀ سالانۀ جورج دبلیو بش به صورت زنده در وبسایت قصر سفید در دسترس قرار گرفت.
همزمان با تکامل تکنالوژی، زمان ایراد خطابۀ سالانۀ رییس جمهور نیز تغییر کرده است، به گونهای که رییس جمهور لیندن جانسن در سال ۱۹۶۵ این سخنرانی را از یک رویداد روزانه به رویدادی که شامگاه برگزار میشود تغییر داد تا مخاطبان بیشتری بتوانند آن را در خانههای شان گوش داده و تماشا کنند.
تحول دیگری سال بعد رخ داد، زمانی که اعضای حزب مخالف در پاسخ به سخنرانی رییس جمهور، شروع به ایراد سخنرانی تلویزیونی کردند. این سنت همچنان ادامه دارد و سخنرانان آن معمولاً اعضای کانگرس یا والیان اند.
روسای جمهور از این سخنرانی برای صحبت در مورد طیف وسیعی از مسایل، از جنگ داخلی در داخل کشور در قرن ۱۹ گرفته تا درگیریهای سراسر جهان، درخواست از قانونگذاران برای حمایت از کاهش مالیات یا برنامههای جدید هزینهای، دستاوردهای سال گذشته و امیدها برای کشور در آینده، استفاده کردهاند.
رییس جمهور واشنگتن نخستین خطابۀ خود را با بیان این نکته پایان بخشید: "رفاه کشورمان هدف بزرگی است که باید توجه و تلاشهای مان به آن معطوف باشد. و من از همکاری با شما، در وظیفۀ دلپذیر اما دشوار تضمین برکاتی که شهروندان مان حق دارند از یک دولت آزاد، موثر و برابر انتظار آن را داشته باشند، بسیار خرسند خواهم شد."
گروه