مقامات در جمهوری دموکراتیک کانگو روز جمعه دوم اکتوبر گفتند که آمار مرگ ناشی از شیوع ایبولا در این کشور به ۴۰۱۸ و مورد ابتلا به این بیماری به ۸۳۰۰ رسیده است.
مقامات شیوع این بیماری را بدترین واگیری در تاریخ این کشور خوانده و از شفایابی بیش از ۲۰۰۰ نفر پس از دریافت مراقبت‌های درمانی خبر داده اند.
با آنهم دامنۀ این شیوع در مقایسه با شیوع ایبولا در افریقای غربی که در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۶ رخ داد، اندکی کوچکتر است. یک دهه پیش شیوع ایبولا سبب ابتلای ۲۸۶۰۰ نفر و مرگ بیش از ۱۱هزار نفر در گینی، لایبریا و سرالیون شد.
حکومت کانگو و سازمان ملل متحد ماه گذشته گفتند که در برخی از ساحات ولایت ایتوری، جایی که شیوع بیماری از آنجا آغاز شد، نشانه‌هایی از کاهش انتقال بیماری دیده می‌شود. اما این بیماری همچنان به‌سرعت در بخش‌های شرقی این کشور، از جمله در ولایت همجوار کیووی شمالی، در حال گسترش است.
ولایت اوبانگی جنوبی، که در شمال‌غرب این کشور موقعیت دارد، ماه گذشته به هفتمین ولایتی تبدیل شد که شیوع این بیماری را اعلام کرد که یک مرد مبتلا از شرق کانگو پس از سفر به این ولایت جان باخت.
نوع بوندیبوگیو ایبولا که در مقابل تلاش‌های مهار مقاومت نشان داده است، در مقایسه با واگیری سال‌های ۲۰۱۸-۲۰۲۰ به بزرگترین و مرگبارترین شیوع در کانگو مبدل شده است.
نبود واکسین یا درمان‌های تاییدشده برای نوع بوندیبوگیو این ویروس یکی از مشکلات اصلی در روند مقابله با این بیماری بوده است. بیشتر موارد جدید در خارج از گروه افرادی گزارش می‌شود که تحت نظارت قرار دارند، موضوعی که نشان می‌دهد ویروس با سرعتی بیشتر از توان تیم‌های نظارتی برای ردیابی آن در حال گسترش است.
نوع بوندیبوگیو نخستین‌بار در جریان شیوع بیماری در سال ۲۰۰۷ در غرب یوگاندا شناسایی شد؛ شیوعی که در آن ۳۷ نفر جان باختند. تنها شیوع شناخته‌شده دیگر این ویروس در سال ۲۰۱۲ در کانگو رخ داد. هر دو شیوع در مقایسه با همه‌گیری کنونی بسیار کوچکتر بودند.
