ملل متحد میگوید که تلاشها برای مهار کردن بیماری ایبولا در شرق کانگو نشانههایی از پیشرفت را نشان میدهد، اما تاکید میکند که این واگیری همچنان "گسترده و شدید" است و مهارکردن کامل آن ماهها زمان خواهد گرفت.
جولین هارنیس، هماهنگکنندۀ ویژۀ سازمان ملل متحد در امور ایبولا، روز سه شنبه در ژنیو گفت که در برخی مناطق پیشرفتهایی دیده میشود، اما در مناطق دیگر موارد این بیماری در حال افزایش است.
در همین حال وزارت صحت کانگو میگوید که از زمان اوج همهگیری در اواسط ماه اگست، "نشانههای امیدوار کنندهای" در مبارزه با ایبولا دیده شده و انتقال این بیماری "به تدریج در حال کاهش است".
او گفت که شمار موارد جدید روزانه از حدود ۱۲۰ مورد در "اوج واگیری" به حدود ۸۰ مورد کاهش یافته است.
بر اساس آمار دولتی که روز سهشنبه منتشر شد، تاکنون ۷۲۵۸ مورد تاییدشده ابتلا و ۳۵۱۰ مورد مرگ در هفت ولایت کانگو ثبت شده است.
این شیوع، پس از واگیری ایبولا در غرب افریقا که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت، دومین شیوع مرگبار ایبولا در تاریخ ثبتشده به شمار میرود.
جولین هارنیس در پاسخ به گزارشهایی مبنی بر اینکه این واگیری به نقطه عطف خود رسیده است، گفت: "هنوز برای اینکه با اطمینان بگوییم از اوج همهگیری عبور کردهایم، بسیار زود است."
او افزود: "برای مهار کامل این شیوع، ماههای بسیار زیادی زمان لازم خواهد بود و این کار به حمایت قابلتوجهی نیاز دارد."
نبود واکسین یا درمانهای تاییدشده برای نوع بوندیبوگیو این ویروس یکی از مشکلات اصلی در روند مقابله با این بیماری بوده است. بیشتر موارد جدید در خارج از گروه افرادی گزارش میشود که تحت نظارت قرار دارند؛ موضوعی که نشان میدهد ویروس با سرعتی بیشتر از توان تیمهای نظارتی برای ردیابی آن در حال گسترش است.
نوع بوندیبوگیو نخستینبار در جریان شیوع بیماری در سال ۲۰۰۷ در غرب یوگاندا شناسایی شد؛ شیوعی که در آن ۳۷ نفر جان باختند. تنها شیوع شناختهشده دیگر این ویروس در سال ۲۰۱۲ در کانگو رخ داد. هر دو شیوع در مقایسه با همهگیری کنونی بسیار کوچکتر بودند.
گروه