کارشناسان ملل متحد هشدار میدهند که با گذشت پنج سال از بازگشت طالبان به قدرت، عادیسازی این گروه، باوجود افزایش محدودیتهای وضع شده علیه مردم به شمول زنان و دختران ادامه دارد.
این کارشناسان از کشورهای جهان میخواهند که نباید بدون پیشرفت قابل سنجش در زمینۀ حقوق بشر، با حکومت طالبان عادی سازی روابط صورت گیرد.
در این گزارش آمده است: "نباید هیچ اقدامی برای عادیسازی حکومت طالبان، به شمول پذیرش دپلوماتها یا برگزاری دیدارها در پایتختها، بدون پیشرفت اثبات شده و قابل سنجش در زمینۀ معیارهای حقوق بشری، به ویژه برای زنان و دختران، صورت گیرد."
با گذشت پنج سال از حاکمیت دوبارۀ طالبان، هنوز هیچ کشوری به استثنای روسیه حاکمیت این گروه را به رسمیت نشناخته است.
با این وصف امیرخان متقی وزیر خارجۀ طالبان در تازه ترین مصاحبه خود با بی بی سی این موضوع را کماهمیت جلوه داده است.
ریچارد بنیت، گزارشگر ویژۀ ملل متحد در امور حقوق بشر در افغانستان در مصاحبۀ ویژه با صدای امریکا گفت که "تعامل باید براساس اصول باشد نه معیارات دوگانه."
بنیت گفت: " از یک طرف، ما اقدامات و سیاستهای طالبان را محکوم میکنیم، اما از طرف دیگر، با آنها تعامل میکنیم؛ چه معاملات تجاری باشد و چه معاملات مربوط به مهاجرت، مانند اخراج پناهندگان افغان و اخراج آنان از کشور."
این مقام ملل متحد به این باور است که چنین اقداماتی "پیامهای متناقضی را ارسال میکند. فکر میکنم تعامل باید انجام شود، زیرا اکنون برای منزوی کردن افغانستان خیلی دیر شده است و همچنین فکر نمیکنم که مؤثر باشد."
ریچارد بنیت با "عدم موافقت" با افرادیکه میگویند همه کمکهای بشردوستانه باید متوقف شود، میگوید که با این وضعیت "مشکلات بیشتری ایجاد" خواهد شد.
کارشناسان ملل متحد در این گزارش، با اشاره به ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، از شکلگیری نسلی از دختران افغان سخن گفته اند که سالها از آموزش محروم مانده اند.
در این گزارش آمده است: "پنج سال ممکن است دورۀ کوتاهی در زندگی یک کشور باشد، اما در زندگی یک کودک دورهای طولانی است. اکنون نسلی از دختران از آموزش متوسطه محروم شدهاند. دختری که هنگام شروع ممنوعیت در صنف ششم بود، بدون اینکه یک روز دیگر به مکتب رفته باشد به بزرگسالی میرسد."
این کارشناسان، سیاستهای طالبان را در قبال زنان "سرکوب نظاممند و هدفمند جنسیتی" خوانده و تاکید کرده اند که این اقدامات میتواند مصداق "جنایت علیه بشریت از طریق آزار و اذیت جنسیتی" باشد.
آنان میگویند: "از آنجایی که این سرکوب بخشی از یک سیستم نهادینه شده تبعیض، ستم و سلطه مبتنی بر جنسیت است، کارشناسان میگویند که میتوان آن را آپارتاید جنسیتی نیز توصیف کرد. آنان از کشورها خواستند تا فعالانه از تدوین آپارتاید جنسیتی به عنوان جنایتی متمایز علیه بشریت حمایت کنند."
شماری از زنان افغان ساکن در خارج از افغانستان، از جامعۀ جهانی میخواهند تا حاکمیت طالبان را به رسمیت نشناسند.
دیبا اکبری کاکر، مدیر جنبش زنان مقتدر افغانستان به صدای امریکا گفت که جامعۀ جهانی زنان افغانستان را "فراموش" نکنند.
کاکر گفت: "می خواهیم در برابر حذف زنان از جامعه، محرومیت زنان از آموزش و سرکوب آزادی های اساسی سکوت نکنید. ما نمی خواهیم حقوق اساسی زنان قربانی معامله های سیاسی شود. صدای زنان افغانستان را بشنوید از آنان حمایت کنید و برای تامین عدالت و آزادی آنان اقدام عملی کنید."
در این گزارش ملل متحد، کارشناسان با توجه به تداوم اخراج اجباری افغانها از کشورهای همسایه تاکید کرده اند که "افغانستان کشور امن نیست."
طالبان همواره نقض حقوق بشر در افغانستان را رد کرده گفته اند که زنان در افغانستان با توجه به شریعت اسلامی و فرهنگ حاکم در افغانستان از حقوق کامل برخوردار اند.
گروه