دونالد ترمپ، رییس جمهور ایالات متحدۀ امریکا، با انتقاد از قطعنامۀ عمدتاً نمادین اختیارات جنگ از سوی مجلس سنای کانگرس امریکا گفت که این اقدام باعث دلگرمی ایران، بزرگترین حامی تروریزم در جهان، میشود.
رییس جمهور ترمپ ناوقت سه شنبه ۲۳ جون در پیامی در شبکۀ اجتماعی تروت سوشیل نگاشت که تصمیم مجلس سنای کانگرس ایالات متحده در "زمان نامناسب و با یک رایگیری بیمعنا در بارۀ قانون اختیارات جنگ" اتخاذ شده است.
ساعاتی پیش از انتقاد ترمپ، مجلس ۱۰۰ عضوی سنای امریکا با ۵۰ رای موافق، به شمول چهار رای موافق از سوی سناتوران جمهوریخواه، و ۴۸ رای مخالف، این قطعنامه را تصویب کرد. این قطعنامه ماه گذشته با ۲۱۵ رای موافق و ۲۰۸ رای مخالف در مجلس نمایندگان کانگرس ایالات متحده تصویب شده بود.
رییس جمهور ترمپ در پیام خود ضمن انتقاد از همحزبیهای جمهوریخواهش نگاشته است که ایران زیر فشار و آمادۀ "تسلیم شدن و عقبنشینی" است.
رییس جمهور ترمپ نوشته است: "سنای امریکا تصمیم میگیرد در زمانی نامناسب و با یک رایگیری بیمعنا دربارۀ 'قانون اختیارات جنگی' اقدام کند و به بزرگترین حامی تروریزم در جهان میگوید که ایالات متحده از کاری که من با آنها انجام میدهم راضی نیست و باید متوقف شوم. به این ترتیب، این اقدام عملاً به دشمن کمک کرده و دلگرمی میدهد. چهار جمهوریخواه بازنده، همراه با دموکراتها رای دادند و ایران از نمایندگان من پرسید: 'این دیگر چه معنایی دارد؟این سناتورها فقط کار مرا دشوارتر کردهاند، اما من به هر شکل ممکن کار را به انجام خواهم رساند، چون همیشه همین کار را میکنم."
هدف قطعنامه این است که قصر سفید قبل از اتخاذ اقدام بیشتر نظامی علیهٔ ایران، باید منظوری کانگرس را کسب کند.
پس از تصویب قانون اختیارات جنگ در بیش از پنج دهه پیش، این نخستین بار است که هر دو مجلس کانگرس ایالات متحده قطعنامهای را تصویب کرده است که به رییس جمهور رهنمایی میکند تا پای قوای مسلح ایالات متحده را از ستیزهجویی بیرون بکشد.
این اقدام عمدتاً نمادین کانگرس ایالات متحده در حالی اتخاذ میشود که انتظار میرود، حکومت رییس جمهور دونالد ترمپ، خواستار دهها میلیاردها دالر برای تامین هزینۀ جنگ با ایران شود.
بر اساس قانون اختیارات جنگ که در سال ۱۹۷۳ تصویب شد، این قطعنامه برای توشیح رییس جمهور به قصر سفید ارسال نمیشود و کانگرس چنین قطعنامهها را به عنوان میکانیزمی برای پایان دادن به عملیات نظامی در نظر گرفته بود.
اما در سال ۱۹۸۳ بر اساس تصمیم هر دو مجلس کانگرس و حکم محکمۀ عالی ایالات متحده، چنین تصمیمی باید برای توشیح یا هم ویتو به رییس جمهور ارسال شود تا اثرگذاری قانونی داشته باشد.