از اول می، روز جهانی کارگر در حالی در سراسر جهان تجلیل بهعمل میآید که گزارشهای نهادهای بینالمللی از تداوم بحران شدید بیکاری و وخامت اوضاع اقتصادی در افغانستان خبر میدهند.
در حالی که گزارشهای نهادهای بینالمللی از تداوم بحران شدید بیکاری در افغانستان خبر میدهد، امروز جمعه (اول می) جادههای شهرهای مختلف جهان گواه راهپیماییهای گستردهای بود که در آن هزاران کارگر خواستار بهبود ساختارهای رفاهی و پایان دادن به جنگهای تاثیرگذار بر اقتصاد جهانی شدند.
در مانیلا، پایتخت فیلیپین، معترضان در برابر سفارت ایالات متحده تجمع کردند و در ترکیه، میدان تقسیم استانبول به صحنه رویارویی پولیس و مظاهرهکنندگانی بدل شد که بر حق امنیت شغلی تاکید داشتند.
این موج اعتراضات به اروپا نیز کشیده شد، چنانکه در مادرید، پایتخت اسپانیا، شرکتکنندگان با انتقاد از تورم سرسامآور، از ثابت ماندن دستمزدها شکایت کردند.
شهرهای بزرگ در فرانسه، یونان، کوریای جنوبی، آسترالیا و ایالات متحده نیز شاهد تجمعات مشابه بودند که همه بر یک محور مشترک یعنی "حقوق و امتیازات بیشتر" تاکید داشتند.
با این حال، چالشهای کارگران در افغانستان از سطح مطالبات صنفی فراتر رفته و به یک بحران جدی برای تامین معیشت اولیه مبدل شده است.
بر اساس گزارش تازه بانک جهانی در سال ۲۰۲۶، نرخ بیکاری در این کشور همچنان در سطح بلند ۱۳.۳ درصد باقی مانده و پیشبینی میشود این رقم تا پایان سال جاری میلادی تغییر محسوسی نکند.
آگاهان امور اقتصادی معتقدند که تداوم منازعات، کاهش چشمگیر کمکهای بینالمللی و افت اعتماد در بخش تجارت، دورنمای اقتصادی کشور را با بنبست جدی روبرو کرده است.
گزارشها حاکی از آن است که علاوه بر چالشهای داخلی، شوکهای اقتصادی در منطقه نیز بر بازار کار افغانستان سایه انداخته و فرصتهای شغلی را به شدت محدود کرده است.
این وضعیت باعث شده تا اول می برای کارگران افغانستان، نه روزی برای مطالبه امتیازات، بلکه یادآور تکاپوی روزانه برای بقا در میان رکود اقتصادی باشد؛ جایی که دغدغه اصلی نه "شرایط بهتر کار"، بلکه یافتن "فرصتی برای کار کردن" است.
گروه