لینک های دسترسی

گوش پاک کن، بزرگترین عامل سوراخ کردن پردۀ گوش


استفاده از گوش پاک کن بیشتر باعث پاره شدن پردۀ گوش می گردد

اسناد سرویس های عاجل شفاخانه های ایالات متحده نشان می دهد که ۶۶ درصد بیماران که به خاطر تداوی سوراخ شدن پردۀ گوش ناشی از ترضیضات (ضربه) به شفاخانه ها مراجعه می کنند، پردۀ گوش شان را با داخل کردن اشیا تخریش یا هم سوراخ کرده اند.

داکتران طب می گویند که عامل نزدیک به نیمی از آن واقعات که به شفاخانه مراجعه می کنند، "پلته های کتانی" یا به گفتۀ عوام گوش پاک کن بوده است.

ایریک کارنیول، متخصص گوش و گلو در پوهنتون تورنتو، می گوید"تجارب نشان داده که استفاده از چوبک های پوشیده با پنبه که اکثر بیماران به خاطر پاک کردن گوش از آن استفاده می کنند، عامل تخریب پردۀ گوش می باشد."

آقای کارنیول می گوید که اکثریت جروحات پردۀ گوش، به خاطری ایجاد شده که بیماران خود تلاش کرده اند واکس گوش شان را پاک کنند.

پردۀ گوش وظیفۀ انتقال صدا را از گوش خارجی به ساختمان های موجود در داخل گوش دارد که پاره شدن آن به ناشنوایی می انجامد.

کارنیول تاکید می ورزد که بیشتر بیماران که به خاطر پاره شدن پردۀ گوش شان نزد متخصصین گوش و گلو مراجعه می کنند، به خاطر عوامل انتانی یا مکروبی نمی باشد.

تحقیق تازه روی عوامل ترضیضی (ناشی از ضربه) سوراخ شدن پردۀ گوش تمرکز کرده است. بسیاری بیماران درک نمی کنند که با داخل کردن گوش پاک کن حاوی پنبه، کانال یا دهلیز گوش خود را تخریش کرده، واکس (موم) گوش را به داخل فرو می برند که حتی باعث می شود، پردۀ گوش شان پاره شود.

کودکان آسیب پذیر ترین گروه اند که استفاده از اشیای مختلف برای پاک کردن گوش شان، به حتی ناشنوایی آنان می انجامد.
کودکان آسیب پذیر ترین گروه اند که استفاده از اشیای مختلف برای پاک کردن گوش شان، به حتی ناشنوایی آنان می انجامد.

با بررسی اسناد پنج سالۀ سرویس های عاجل شفاخانه های امریکا، پژوهشگران دریافتند که بیش از ۹۰۰ واقعۀ ثبت شده در سرویس های عاجل، جروحات مربوط به گوش بوده است.

در بخش اطفال، از نوزادان گرفته تا پنج ساله، اشیای خارجی (استفاده از سیخک موی، چوب گوگرد با پنبه، پنسل، شانه، خلال دندان و چوب شیرینی گک)، عامل ۸۶ درصد جروحات گوش بوده و ۶۶ درصد واقعات آن جروحات در نزد کودکان شش تا دوازده سال مشاهده شده است.

اما استفاده از گوش پاک کن، عامل خراش و پاره شدن ۵۳ درصد افراد کاهل عنوان شده که عمر شان بین ۳۷ تا ۵۴ سال می باشد حالانکه افراد بالاتر از ۵۵ سال، در ۶۷ درصد واقعات، پرده گوش شان را با استفاده از اشیای خارجی، پاره کرده اند.

داکتر کارنیول علاوه می کند که در سایر واقعات مشاهده شده که غرق شدن در آب (افزایش فشار بیرون بر پردۀ گوش) و خیر در آب نیز به ویژه نزد افراد بین ۱۹ تا ۳۶ سال، از عوامل عمدۀ پاره شدن پردۀ گوش بوده است.

آقای کارنیول تاکید می ورزد که نباید برای پاک کردن گوش، انسان ها از اشیای که در بالا ذکر شد استفاده کنند و یا هم خود شان دست به آن کار بزنند.

این متخصص بیماری های گوش و گلو می گوید "واکس گوش در ۱/۳ م حصۀ کانال یا دهلیز گوش تولید می شود و مادۀ منحل در آب است. لذا پس از شاور گرفتن، اکثر مردم با لباس حمام و یا هم ابزار دیگر تلاش می کنند آن را از گوش شان بیرون کنند."

داکتر حامد دلیلیان، از متخصصین گوش و گلو که در این تحقیق شامل نبوده می گوید که گوش ها یک میکانیزم پاک کنندۀ خود به خودی دارند که در آن حجرات مردۀ جلد دهلیز گوش با همان واکس خود به خود از دهلیز گوش بیرون می شود."

لذا، داکتر دلیلیان تاکید می ورزد که استفاده از اشیای خارجی نرم و مخرش "هیچگاهی ضرورت نمی افتد و تقریباً در بسیاری واقعات برعکس باعث می شود به عوض اینکه واکس را از دهلیز گوش بیرون کند، پنج تا ده برابر بیشتر احتمال دارد آن را به داخل کانال گوش فرو می برند."

متخصصین امراض گوش و گلو تاکید می ورزند که استفاده از اشیای خارجی با پنبه مثل گوش پاک کن، چوب گوگرد، سیخک موی، دندانۀ شانه و .... به منتن شدن دهلیز گوش می انجامد که با ایجاد خراش در جلد دهلیز گوش، زمینۀ نفوذ و تاسس باکتریاها را در (گوش بیرونی) مساعد می سازد.

XS
SM
MD
LG