گزارش جدید صندوق پولی سازمان ملل متحد برای کودکان (یونیسف) میگوید که تا چهار سال آینده، افغانستان میتواند تا ۲۰ هزار آموزگار زن و ۵۴۰۰ کارمند مراقبتهای صحی زن را از دست بدهد.
یونیسف آمار به دست آمده از تاثیرات محدودیت آموزش بر دختران و زنان را نگران کننده توصیف کرده و گزارش میدهد که در پنج سال گذشته، حداقل یک میلیون دختر در افغانستان مستقیماً تحت تاثیر محدودیتهای آموزش متوسطه قرار گرفتهاند.
در این گزارش آمده است که در سال ۲۰۲۴، تخمین زده میشود که ۳.۸ میلیون دختر هفت تا ۱۸ ساله (۶۱ درصد دختران در افغانستان ) به شمول بیش از ۲.۶ میلیون دختر نوجوان، از تحصیل محروم بودهاند.
این گزارش هشدار میدهد که کاهش نیروی متخصص زن در بخشهای معارف و صحت، پیامدهای عمیق و درازمدتی برای افغانستان به همراه دارد.
براساس این گزارش یونیسف، هر سال ممنوعیت آموزش دختران، تقریباً ۲۵۰ هزار دختر دیگر را به این گروه آسیبدیده اضافه میکند.
یونیسف هشدار داده است که اگر "احکام ممنوعیت دختران از رفتن به مکتب پابرجا بمانند، شمار دختران بازمانده از مکتب تا سال ۲۰۳۰ از مرز دو میلیون نفر فراتر خواهد رفت. هر سال تاخیر، گروه دیگری از دختران [افغان] را که هرگز وارد نیروی کاری مسلکی نمیشوند، در بر میگیرد."
پس از حاکمیت دوبارۀ طالبان بر افغانستان در اگست ۲۰۲۱، این گروه، دختران را به گونۀ تدریجی از رفتن به صنوف متوسطه و لیسه و دانشگاهها تا اطلاع ثانی منع کردند.
محدودیتهای آموزشی نه تنها بر شاگردان، بلکه بر نیروی آموزشی نیز تاثیرگزار بوده است.
این گزارش یونیسف که "هزینههای عدم اقدام در مورد آموزش دختران و مشارکت نیروی کار زنان در افغانستان" نام دارد، کاهش شمار آموزگاران زن را در سال ۲۰۲۴ نیز نشان میدهد.
این نهاد ملل متحد گفته است که تعداد آموزگاران زن از ۷۲ هزار و ۹۶۳ نفر در سال ۲۰۲۲ به ۶۶ هزار و ۲۰۸ نفر در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است.
یونیسف هشدار میدهد که اگر این منوال ادامه یابد تا سال ۲۰۳۰ میلادی، حدود ۲۰ هزار آموزگار زن از سیستم آموزشی خارج خواهند شد که به گفتۀ این نهاد، تاثیر مستقیمی بر کیفیت آموزش، به ویژه برای دختران بر جا خواهد گذاشت.
کاترین راسل، رییس اجرایی یونیسف میگوید که افغانستان این وضعیت را تحمل کرده نمیتواند.
راسل گفته است: "افغانستان نمیتواند از دست دادن آموزگاران، نرسها، داکتران، قابلهها و امدادرسانان اجتماعی آینده را که خدمات ضروری ارایه میدهند، تحمل کند. اگر دختران همچنان از تحصیل محروم بمانند، این واقعیت خواهد بود."
این مطالعه نشان میدهد که تعداد زنان واجد شرایط که وارد حوزههای آموزش و مراقبتهای صحی افغانستان میشوند، دو بخشی که در آنها هم اجازه کار زنان وجود دارد و هم به کار آنان نیاز است، به سرعت در حال کاهش میباشد.
در بخش صحت، یافتههای یونیسف نشان میدهد که کمبود کارمندان صحی زن، یکی از چالشهای اساسی است.
این گزارش یونیسف پیشبینی میکند که تا "سال ۲۰۳۰ حدود ۵۴۰۰ و تا سال ۲۰۳۵ میلادی، ۹۶۰۰ کارمند صحی زن از سیستم کاری صحی افغانستان خارج خواهند شد که معادل تقریباً یک چهارم نیروی کار سال ۲۰۲۱ است و تناسب خدمات زنان به جمعیت را که از قبل هم نامطلوب بوده، تشدید میکند".
دادهها نشان میدهد که سطح آموزش مادران تاثیر مستقیم بر صحت کودکان دارد. در این گزارش یونیسف آمده است که میزان عدم واکسیناسیون در کودکانی که مادران کمسواد دارند ۳۰.۳ درصد است، حالانکه این رقم در نزد مادران تحصیل کرده ۹.۶ درصد میباشد.
صندوق پولی ملل متحد برای کودکان همچنان از افزایش موارد سوتغذیه خبر داده است که نشاندهندۀ وخامت وضعیت صحی کودکان میباشد.
این گزارش یونیسف هشدار میدهد که اگر وضعیت فعلی در افغانستان ادامه یابد، این کشور با بحران عمیقتر اقتصادی، اجتماعی و صحی رو به رو خواهد شد، اما اگر آموزش دختران و مشارکت زنان دوباره فعال شود، میتواند مسیر رشد، ثبات و بهبود آیندۀ افغانستان را هموار کند.
کاترین روسل مدیراجرایی یونیسف از حکومت طالبان خواست تا ممنوعیت آموزش متوسطه را برای دختران لغو کنند.
روسل رییس تاکید کرد که "محروم کردن دختران افغان از دسترسی به آموزش متوسطه، تمام یک ملت را از توانایی اش محروم میکند."
طالبان همواره تاکید کرده اند که آموزش دختران یک موضوع داخلی افغانستان است و زنان در حاکمیت آنان از تمام حقوق خود براساس اصول اسلام و شریعت برخوردار اند.
گروه